You are so beautiful…….

You are so beautiful…….

7 augustus 2016 0 Door Ellis Pellegrom

Sommigen voelen zich bij het lezen van de blog titel aangesproken, maar deze slaat eigenlijk op de natuur. Of eigenlijk toch niet alleen ………..

De natuur is geweldig mooi, maar je moet het wel zien. Maar ja, hoe doe je dat? Zit dat in je en heb je er talent voor of kun je dat leren? Ik heb dat zeker te weten geleerd. Oké, het zit ook een beetje in de genen. Het meest interessante vak vond ik vroeger biologie en van kinds af aan vond ik het reuze interessant om met zo’n vogel gidsje in zakformaat rond te lopen. Ik had ook het geluk dat mijn vader beroepsmatig moest kunnen overleven in de natuur. Dus hij was/is mijn levende encyclopedie die met regelmaat thuis kwam met uilenballen, bosgroen, beestjes, etc. Wat dat betreft het informatieve gedeelte, maar het echte genieten heb ik geleerd van mijn oma. Ja, ik heb het moeten leren! Ik ben namelijk van het typje “zo snel mogelijk van A naar B” per fiets, te voet, maakt niet uit. Ik ben nu blij dat oma mij geleerd heeft te genieten van de dingen om me heen, want dat “zo snel mogelijk” is bij mij op jonge leeftijd door slijtage aan de knieën, veranderd in een tempootje (veel) minder snel of om mij met de natuur te meten: ….. in een “slakkengangetje”. En ik kan je vertellen …… das niet eenvoudig  geweest.

Oma hielt van fietsen, zelfs op haar oude dag maakte ze nog vele kilometers en ze hield ontzettend veel van de natuur. Ze fietste altijd met d’r buurvrouw en ik ging wel eens mee. Dan fietste ze zo’n tocht met opdrachtjes (en ballonnetjes aan de fiets) en je raadt het al …. ik was goed voor zo’n opdrachtje (puzzeltje, spijkerpoepen, bal in gat schieten, etc.). Door omstandigheden heb ik een tijdje bij haar gewoond. Haar buurvrouw moest regelmatig afhaken vanwege haar gezondheid, dus moest ze het met mij alleen doen. In de zomer gingen we vaak nog laat op pad. Zonder mobieltje, zonder gps …… met kaart in de houder op de fiets en een kilometerteller waar een héél groot getal op stond. Ze was trouwens een kei in kaartlezen of misschien kwam het omdat ze elk bos op d’r duimpje kende. Oma was niet van het typje zo snel mogelijk ……… Die stopte gewoon (vaak abrupt wat wel eens een kettingbotsing op de fiets tot gevolg had) om te genieten van de mooie paarse heide en het liefst bleef ze hier uren naar kijken en dan vroeg ze altijd bevestigend: “is dit niet prachtig?” Die mooie natuur zag ze blijkbaar ook terug in de tekeningen van Marjolein Bastin. Ze had een abonnement op de “Libelle” waar deze steevast (overigens nog steeds) in elk maandnummer terug te zien was. Ik knipte de plaatjes uit en plakte ze in een schriftje. Zo had oma een beetje natuur in huis en ik een inspiratie om te tekenen (andere hobby van mij) Trouwens er was genoeg natuur in huis bij opa en oma. In één week ging er een heel blok kaas op aan de vogels, elke spin werd weer netjes levend buiten gezet en zelfs muizen hadden er een vaste woon- en verblijfplaats (mocht oma niet weten). In de tuin moest ook zo veel mogelijk groen, dus een beetje uit de kluiten gewassen dennenboom in een paar vierkante meter tuin bleef lekker staan. Ook al ontnam deze volledig het licht in de huiskamer. Er schijnen ook roofvogels in dit kleine tuintje gesignaleerd te zijn. Mooi dat bij het nog kleinere woninkje en tuintje waar opa nu helaas alleen woont nog steeds de vogels naar binnen komen en schooien om kaas en hij een moestuin heeft weten te creëren op nog geen vierkante meter.

Dus zo heb ik leren genieten van de natuur ….. van een “mooi mens”!

Nu de taak om dit over te brengen op alweer een nieuwe generatie. Lijkt moeilijk in dit computertijdperk, maar volgens mij lukt het aardig.

P.S.: oma, de heide kleurt weer prachtig paars en bedankt voor het laten zien van de mooie dingen.