MEEST RECENTE BLOGS


 

BOMEN IN DE KEUKEN

Sinds enkele dagen hangt er een foto in het formaat 1000 x 700 made by myself in onze keuken. Verschrikkelijk vind ik het. Ik bedoel niet dat de foto heel lelijk is, maar het kan altijd beter (geldt overigens voor al mijn foto’s) en als ik daar dan dagelijks naar moet kijken in zo’n groot formaat dan heb ik gelijk de neiging om er weer op uit te gaan met de camera voor iets beters. Eigenlijk zou ik dat het liefst elke dag willen doen. Heerlijk ook die frisse buitenlucht. Maar goed, door mijn drukke andere bezigheden, moet ik het nu doen met het bos in mijn keuken. De kids hebben de foto en het formaat uitgekozen en eigenlijk toch geen verkeerde keuze. Geen schreeuwende kleuren en geen enge beesten maar een heerlijk buitengevoel in mijn keuken! Er hangt niet zoveel in onze woonkamer. Een prachtige afdruk van een foto die gemaakt is door mijn zoon waar ik heel trots op ben en een giga spiegel waarvan gretig gebruik gemaakt wordt door dezelfde puberende zoon, want tja ….. als z’n haar maar goed zit. Meer niet. Maar nu zat er  een hele vriendelijke mail van Sophie van www.drukwerknodig.nl in mijn mailbox met de vraag of ik één van hun producten wilde testen en dan hier vervolgens iets over wilde schrijven. Lees verder ……..

 

 

 

EN NU EVEN ALLEMAAL LACHEN

Allereerst diep respect voor de “gezinnen-plaatjes makers” onder ons!!!

Als ik op zaterdagochtend “iets” te lang bij de voetbalclub ben blijven hangen, dan hunker ik naar een momentje van rust. Tja, een team coachen kan best intensief zijn….. in ieder geval wel het team wat ik coach. Of eigenlijk, één van de teams die ik coach en train. Wel een team met super enthousiaste kids ook als ze voor de zoveelste keer verloren hebben met dubbele cijfers. Daarom ga ik, indien mogelijk, ‘s middags er (weer) even tussen uit om dicht bij huis een wandelingetje te maken. Gewoon even rust, kop leeg, genieten van de natuur. Natuurlijk neem ik dan altijd mijn camera mee, want je weet nooit, maar mijn eerste insteek is gewoon even lekker tot rust komen. Zo ook gisteren weer even lekker op pad na 7-17 (ja, we speelden thuis en het betreft een voetbalwedstrijd géén basketbalwedstrijd ofzo). Ik was eigenlijk nieuwsgierig of er al weer kikkertjes waren, maar helaas. Vorig jaar zaten ze er al rond deze tijd, maar misschien heeft de droogte van afgelopen jaar ze geen goed gedaan. Ik ben in ieder geval blij te zien dat er weer wat water in de vennen staat. Geen kikkers, keihard licht in de middag, dus wat dan?! Lees verder ……..

 

 

 

STAAT NIET OP DE KAART

Gisterochtend sinds lange tijd weer eens extra vroeg op om te genieten van van alles. Het beloofde een prachtige dag te worden, dus….. De plek waar ik heen wilde gaan, had ik vorig jaar al eens een keer bezocht, maar ja deze staat niet op de kaart, althans niet op de kaart van mijn autonavigatie en niet op de kaart in het pas uitgegeven boek “de mooiste fotolocaties Zuid-Nederland”. Ik moet altijd effe inkomen die eerste ochtenden, dus het ging allemaal al niet vanzelf en toen ik ook nog eens een paar straten te laat afsloeg, helaas ….. te laat! Te laat want de zon was al aan het opkomen en het mooiste licht is vóór zonsopkomst. Bovendien duurt het altijd even voordat ik een mooi plekje heb gevonden, mijn statief op heb gezet, filtertje erop heb gedraaid en de camera instellingen juist heb staan, zeker rond de klok van 6:00 uur in de ochtend. Teleurgesteld?! Lees verder ……..

 

 

HUTJE MUTJE IN EEN VOGELHUTJE

Deze blog is speciaal voor alle fotografen die vogelhutjes verafschuwen en voor de rest die mijn onzin tekst wil lezen. Ja, ik heb afgelopen week een dagje vogelhut gedaan. Zo’n hut waar je geen moeite hoeft te doen om wat voor je camera te krijgen, zo’n hut waar je een foto kan maken die al honderden keren door anderen zijn gemaakt, zo’n hut waar je alle comfort hebt die je niet in een bezwete camo tent hebt, zo’n hut waar je wel wat voor moet betalen en ja zo’n hut is mij meer dan het geld waard. Oké, van het geld kon ik ook een avondje carnavallen en dan had ik de volgende dag waarschijnlijk gezegd “het was een avond om nóóit te vergeten” of “snel vergeten” of  “ik kan me niks meer herinneren”. Nee, na mijn 26e levensjaar is het verval ingetreden en kan ik me niet voorstellen dat ik zo’n avond nog vol ga houden. Lees verder ……..

 

 

IETS TE VEEL AANDACHT

Wie mij kent, weet dat ik niet graag in de belangstelling sta. Sterker nog, ik vind het verschrikkelijk! Maar ja, als je eenmaal op sociale media zit, dan vraag je er natuurlijk om. Laat ik voorop stellen dat ik sociale media alleen maar gemakkelijk vind/vond om te communiceren. Schrijven doe ik namelijk liever dan praten. Ik ben niet zo’n prater. Alleen bij mensen waar ik mij echt op mijn gemak voel …….. die lul ik dan ook gelijk de oren van de kop. Onlangs kreeg ik een uitnodiging voor het promoten van een prachtig museum/expositie als “influencer”.  Dat zette mij toch aan het denken. Alleen al de combi “influencer en ikke”, werkte enigszins op mijn lachspieren en al helemaal op die van mijn gezinsleden.! Lees verder ……..

 

 

THE “FEEL GOOD” LEVEL

Yeah!! Het is lente! Of eigenlijk zitten we nog in de winter, maar de zon schijnt en de temperaturen zijn aan de (te) hoge kant. Aan het feit dat het gewoon nog kan sneeuwen en vriezen, wil ik even niet denken. Fotografisch gezien helemaal mooi, maar niet voor mijn lichaamsdelen. Ik kan er gewoon niet tegen en heb al onderkoelingsverschijnselen als ik een pak melk uit de koeling bij de plaatselijke supermarkt haal. Zal wel aan m’n roots liggen. Volgens mij hebben alle indo’s het sejuk in dit land. Maar wat heerlijk, eindelijk kleur, leven in de brouwerij en weg met die één tint grijs. Sneeuwklokjes, krokusjes, blauwe heikikker, bosanemonen en kievitsbloemen, etc, etc. En in die volgorde gaan we dit jaar weer alles af en daar heb ik zo’n zin in! Lees verder ……..

 

 

 

“SCHATTEN VAN HET RIJKS”

Enige weken geleden kreeg ik ineens een vriendelijke uitnodiging om samen met een paar bloggers, vloggers en/of influencers een exclusieve preview bij te wonen van een nieuwe expositie in het Markiezenhof te Bergen op Zoom genaamd “Lage Landen”. Tjee, wat een eer dat ik met slechts 1.168 volgers op Instagram en 657 vrienden op Facebook (de meesten hiervan zijn reisleiders van exotische oorden die hopen dat ik daar eens kom fotograferen en een fotoreis bij hen boek) gezien wordt als een influencer voor de omgeving Bergen op Zoom. Zelf ben ik totaal niet bezig met wie mij volgt en hoeveel mensen mij interessant vinden. Ik plaats af en toe een fotootje en probeer daarmee mensen te laten zien hoe mooi de natuur in vooral Nederland is, met de bedoeling en de hoop dat we er met z’n allen wat                                                                                                      minder puinhoop van maken. Met af en toe nog een stukje onzin tekst erbij en that’s all.

                                                                                        Lees verder ……..

 

 

KEN JE DEZE NOG, NOG, NOG

Onlangs kreeg ik de vraag (overigens werd deze gesteld door een van de beste portretfotografen die Nederland kent, maar da’s een ander verhaal) of ik nog wel eens foto’s uit laat printen. Nou, nee dus. Ik ben nooit zo goed geweest in het plakken van foto’s met van die irritante hoekjes die na enkele seconden al los lagen inclusief de foto die er eerst nog netjes in hing na een hoop gepruts. Een aantal jaren later gaat dit heel anders, maar juist door dat digitale, laat ik helemaal niets meer afdrukken. Gelukkig zijn er bedrijven zoals www.fotofabriek.nl die mij een verzoekje doen om wat producten te testen. Is mijn trauma van de irritante fotohoekjes definitief verdwenen? Lees verder ……..

 

 

 

 

VOOR ALS ER HELEMAAL NIETS TE FOTOGRAFEREN VALT

Gelukkig is het bovenstaande natuurlijk nooit het geval, maar ik bedoel eigenlijk dat wanneer je net als ik grijs weer aantrekt, en met grijs bedoel ik echt één tint grijs. Dan heb je altijd nog de meest irritante beestje (maar oh zo fotogeniek) om te fotograferen. Springstaartjes heten ze en zo heten ze niet voor niets natuurlijk. Het lijken een soort bolvormige luizen, hebben haartjes op hun achterste en springen om de haverklap weg. Bovendien zijn ze 1 tot 2 mm groot of eigenlijk klein en dus voor de leesbrildragers onder ons: hier houdt de ontkenningsfase echt op. Lees verder ………